Nico van de Swaluw is 87 maar als hij zou zeggen dat hij 67 is, zou je hem ook geloven. Zijn ogen sprankelen en hij straalt positiviteit uit. Zijn dochters Annelies en Diana zijn bij hem op bezoek en samen vertellen ze over het leven van hun vader.

Nico komt uit een gezin met zeven kinderen. “Ik werkte mee in het timmerbedrijf van mijn vader en later ging ik aan de slag bij een aannemer. Het mooie van het bouwvak is dat je echt iets maakt waar mensen jaren plezier van hebben.” Op een dansavond ontmoette hij Els. “Ik vond Els een pittig meisje. Ze was vrolijk en energiek.” Ze trouwden en kregen drie kinderen: Annelies, Diana en Marcel. Ze hadden een prachtig gezin en genoten van het leven met dagjes uit en vakanties. “Toen de kinderen groot waren, maakten mijn vrouw en ik ook verre reizen, onder andere naar Rusland en China.” Naast zijn werk voetbalde en tenniste Nico én was hij onder andere 35 jaar actief bij de vrijwillige brandweer.

Luchtig

Enkele jaren geleden overleed Els. In de laatste jaren van haar leven had ze Alzheimer en Nico zorgde dag en nacht voor zijn vrouw. Nu zorgen de mensen van Dignitas voor hem. “In het begin voelde ik mij weleens bezwaard als ik moest worden gewassen. Maar de verpleging gaat er luchtig mee om en dat maakt het voor mij ook gemakkelijker.” Ook Annelies en Diana voelen zich welkom bij Dignitas. “De vrijwilligers verwennen ons met koffie en thee,” vertelt Annelies. “En niet alleen wij,” voegt Diana toe, “onze vader krijgt veel bezoek en ook zij worden gastvrij ontvangen.”

Feestelijke opening

Nico eet regelmatig met de andere gasten in de huiskamer. “De huiskamer is onlangs opgefrist en opnieuw ingericht. Dus ik zat weer even ‘op de bouw’ net als vroeger. Het gaf natuurlijk wat overlast, maar het resultaat is heel mooi geworden. Omdat ik de hele verbouwing heb meegemaakt, vroegen ze of ik de nieuwe huiskamer officieel wilde openen. Dat vond ik een hele eer.” Elke avond eet Nico in de huiskamer, maar de laatste tijd werd het zitten te belastend. “Toen ik dat aangaf aan de vrijwilligers, kwamen ze met een oplossing: ik word nu in mijn bed de huiskamer ingereden. Zo geniet ik in een gezellige omgeving met de andere gasten van het heerlijke eten.”

Positief

Nico heeft gelukkig niet veel pijn, maar hij ervaart wel ongemak en vermoeidheid. Hij is dankbaar voor het vele bezoek en de goede zorg. Het is opvallend hoe positief hij in het leven staat. Volgens Nico ligt de kiem voor die levenshouding in de Tweede Wereldoorlog. “Ik heb vooral de laatste jaren van de oorlog bewust meegemaakt. In de hongerwinter moesten we naar de gaarkeuken en kregen we één keer per dag een pannetje soep of pap. Dat was niet lekker, maar meer was er niet. Hierdoor ben ik mijn hele leven dankbaar geweest voor alle mooie dingen die op mijn pad kwamen.”

Nico van de Swaluw
28 mei 1938 – 12 december 2025