Hij moest er flink voor praten, maar het kwam er. Het aquariumproject van Martin Bus werd daardoor hét gespreksonderwerp binnen hospice Dignitas en dat levert mooie gesprekken op.

Op zijn kamer Braam staat het aquarium dat hij kort na zijn komst heeft opgezet. Drie helderblauwe visjes zwemmen rustig tussen de plantjes in het ruime, verlichte aquarium. Het gordijn is dichtgeschoven tegen de zon. “Om algengroei te voorkomen”, legt Martin uit.

Ik wil een aquarium

De 81-jarige Martin verhuisde na een korte ziekenhuisopname naar hospice Dignitas. Noodgedwongen moest hij daardoor de mantelzorg van zijn echtgenote overdragen. Het was een hele omschakeling en dat was best moeilijk. Maar er gebeurde iets bijzonders. “Het was een soort vonk”, vertelt hij verwonderd, “en toen wist ik het: Ik wil een aquarium hebben!” Waarom wist hij niet. Zijn kinderen en de medewerkers probeerden hem op andere gedachten te brengen. “Maar zoals u ziet, is dat niet gelukt”, zegt hij voldaan.

Hoever kom ik

Martins zoon kocht een aquarium met een pompje en ze gingen aan de slag. Eerst de waterkwaliteit goed krijgen zonder algengroei, daarna waterplantjes en tenslotte drie kobaltblauwe dwerggoerami’s. Bij elke stap vroeg hij zich af of het nog zou lukken. ”Ik ben nog steeds verbaasd dat het gelukt is”, zegt hij met een twinkeling. “Mijn zoon verzorgt nu dagelijks het aquarium, en ik geniet.”

Kansen zien

Ook in zijn werkende leven was Martin niet bang voor uitdagingen. Hij begon in Den Haag als handzetter in de grafische sector, maar verhuisde door woningnood naar Hoorn. “Dat is de beste beslissing van mijn leven geweest”, vertelt hij. Toen de drukwereld digitaliseerde, zag Martin geen bedreiging maar een kans en bleef zich ontwikkelen tot zijn pensioen bij de krant waar hij werkte. Ondanks zijn ziekte is Martin nog scherp en nieuwsgierig. Hij luistert graag naar muziek via streamingdiensten en houdt van echte muziek, zoals blues. “En niet van die AI-troep”, zegt hij, “dat pik ik er zo uit.” Het fascineert hem daarom dat zijn dochter thuis weer de oude lp’s draait die op zijn zolder lagen. “Alles is nu digitaal, zelfs mijn kranten. Dus dat vind ik bijzonder”, vertelt hij.

Bonustijd

Martin is onder de indruk van de zorg in hospice Dignitas. Hij ervaart zo de liefde en betrokkenheid van de mensen die hem verzorgen: “Ik ontmoet hier alleen maar lieve mensen. En de meeste zijn vrijwilliger.” De goede zorg geeft hem nog wat extra tijd met zijn zoon en dochter, die elke dag even bij hem langskomen. Ook de kleinkinderen komen hier graag. “We hebben zulke diepzinnige gesprekken. Een bonus noemen we dat”, vertelt hij dankbaar.

Door zijn aquariumproject heeft Martin heel veel aanspraak, want het inspireert: “Iedereen die ervan hoort komt even kijken.” En dat levert Martin weer een hoop fijne gesprekken op, iets waar hij enorm van geniet.

Martin Bus
5 juni 1944 – 2 april 2026